Hoopvol vrwachten

Sporen in ’t zand

Van twee paar voeten

Een koppeltje

Innig verbonden

Sporen in ‘t zand

Een hartje getekend

Weet je zegt hij

Wat dit betekend

Ja sprak ze heel stil

Dat tussen eb en vloed

Voor de sporen vervagen

Je mijn hand hier wil vragen

En  vroeg hij in hoopvol verwachten

Wel sprak zij nog eventjes wachten

Ik schrijf het antwoord hier in het zand

En als het morgen dan nog is te lezen

Dan zal ik voorgoed de uwe wezen